خسته م شد؛ واستادم جلو آینه
دقیق خودمو نگا کردم
موهامو؛  نگا کردم
جمعشون کردم تو دستم
قیچی رو برداشتم
بریدم موهامو
دستمو اووردم جلو صورتم
به موهام نگا کردم   دقیق؛
تو آینه به خودم نگا کردم
به موهام
موهامو  که بریده بودم، سفت تو دستم مشت کردم
تو آینه به خودم نگا کردم
چشمم افتاد به تو
تکیه داده بودی به چارچوب در ، دست به سینه ،
نگام میکردی.
اومدم روبروت واستادم
دستمو که مشت بود اووردم بالا بهت نشون دادم
موهامو تو دستم بوس کردی
بغلم کردی
فشارم دادی

دنبال چی هستم من؟
هووووووی جماعت... دنیا تنگمه.

من خیلی درس میخونم.
من زیاد درس میخونم.
من تصمیمم رو گرفتم.
تصمیم گرفتم انقدر درس بخونم تا خیلی با شعور بشم. میخوام انقدر درس بخونم که موفق(!) بشم. انقدر که خیلی پولدار بشم. بعدش میتونم آدم مفید و سازنده ای باشم و سازندگی کنم. اما فقط نمیفهمم که باید چیرو بسازم؟
همه چیرو ساختن قبلاً...
من برا چی دارم انقدر درس میخونم؟

زندگی شاید..
هیچ چی نیست.
همان دایورتِ ناخواستهِ مغز به ماتحت است.
زندگی را.. [شاید]
کشید پایین باید؛ و تف کرد.

میدونین مردم...
من خیلی دوست داشتم همیشه، که، یه وبلاگ داشته باشم که سقف نداشته باشه. یعنی یه جوری باشه که همه ببینن سقف نداره. میخوام دور تا دورش دیوار باشه، بعد ولی هیشکی نتونه اونور دیوارو ببینه. بعد من هی بخوابم وسطش هی بچرخم و غلت بزنم برا خودم بلند بلند بخندم بلند بلند گریه کنم بلند بلند جیغ بزنم بلند بلند آسمونو نگا کنم بلند بلند خمیازه بکشم بلند بلند ویسکی بخورم بلند بلند عاشق بشم بلند بلند هی بخورم به دیوار بعد دوباره یه ماه غلت بزنم تا برسم به اونور اتاق دوباره بخورم به دیوار بعد دوباره همینجوری هی. -قشنگ میخوام یه ماه طول بکشه که برسم به اونورا-. میخوام یه جوری باشه که هیشکی نیاد بگه چرا بلند بلند این کارارو کردی.
امیدوارم فهمیده باشین چی مَدِ نظرمه مردم.

اگه یه طناب بیش از حد محکم باشه، سنگین میشه و اگه بیش از حد بلند باشه دیگه نمیتونه وزن خودشو تحمل کنه و بدون داشتن هیچ باری پاره میشه !

دیشب. یک خواب همیشگی. آن یک تصور و یا تنها تجسم کارهای روزانه ام نیست. آن فقط یک خواب است. خوابی که در طول زندگی من مدام تکرار میشود. در واقع تنها خوابی است که -هر شب- دیده ام :
یک قصاب با چهره ای نورانی که کارد پهنش را با یک نظم مکانیکی خارق العاده، به تندی، به پهلویم فرو میکند و هر بار لایه های نازکی از من را میبُرد و به علت سرعت عمل زیاد، به شکل شگفت انگیزی در هوا معلقشان میکند و باز.. و باز...
این تنها رویای شبهای کودکی و نوجونی و هم اکنون که.. جوانی ام است.
کم کم دوستش دارم؛ هم قصاب را. هم کارد پهنش را. هم نظم مکانیکی اش را. هم تراشه هایم را معلق در هوا. دوست دارم.

سلام

مسلم است که اگر همین الان تصمیم به خودکشی ام را عملی کنم.

چرا به خدای کشتی[دریا] میگن ناخدا؟

و خدایی که در این نزدیکسیت! و فاقد حافظه. و فاقد هوش. و هیچ چیز یادش نمی ماند. و خدایی که در این نزدیکیست! و منی که در آن دور دست هاست! و همیشه ی خدا عادتش است که زندگی را سِیو کند تا آف لاین بکندش! و منی که در آن دور دست هاست. همیشه ی خدا فراموش میکند که زندگی را سیو کرده است. و گیم آور میشود(!). و خدایی که در این نزدیکی هاست... لای تخم کلاغ و حرام زادگی کرگدن. و منی که.... و تویی که.... و خدایی که.... The End.

چرا بیماری مسری است و سلامتی مسری نیست؟ آیا جز به حکم پروردگار ؟

او واقعاً رنج می برد و من عصبانی هستم. فقط کافی است کوچکترین حماقتی انجام شود تا من فریاد بزنم. چقدر ناسازگاری این بین وجود دارد. او رنج می برد و من باور ندارم. من باور ندارم که او اصلاً توانایی رنج کشیدن را داشته باشد. و این ساده است: من باور ندارم چون به شدت عصبانی هستم. من باور ندارم، که مجبور نشوم در کنارش بمانم. او رنج میکشد و من باور ندارم. او رنج میبرد و من ناباورانه ترکش کرده ام.من ناراحتــم. پر از نخوت و فراموشـی. او رنج میبرد و من از هر چیز میهراسم. حتی از گام برداشتن در طول و عرض خانه ام. من ناراحتــم. ناراحتــی وظیفه است-نه، ناراحتی انجام وظیفه است-. او رنج میبرد و من خالی از تجربه ام. هیچ تجربه ای از رنج بردن ندارم. من ناراحتــم و پر نخوت و پر هــراس و فرامــوش کــار و تجربه را چیز مضحکی میدانم. ردش میکنم. انکارش میکنم. عن مالی میکنم هر چه تجربه است را. او رنج میبرد و من عصبانی هستم و باور ندارم هیچ چیز را.